Het jaar 2025 is voor het Vaticaan een jubeljaar, waar veel om te doen is. Voor katholieke gelovigen is dit een belangrijke periode, die gepaard gaat met ceremonies en evenementen. Speciaal daarvoor heeft het Vaticaan een mascotte, genaamd Luce, laten ontwerpen door ontwerper Simone Legno. Hiermee willen zij een jong publiek aanspreken en hen kennis laten maken met het katholieke geloof door middel van dit schattige, karakteristieke figuurtje.
Maar heeft het Vaticaan niet juist een groot imagoprobleem door de vele seksschandalen en gevallen van kindermisbruik die de afgelopen decennia aan het licht zijn gekomen? Hoe geloofwaardig is het Vaticaan als instituut bij het begeleiden en onderwijzen van jongeren op het gebied van geloof en spiritualiteit? Kan Luce het Vaticaan helpen zijn imago te herstellen en jongeren overtuigen om volgeling te worden van dit controversiële instituut?
Simone Legno, de Italiaanse ontwerper en medeoprichter van het Tokidoki-merk, heeft Luce ontworpen als mascotte voor het jubeljaar 2025. Deze mascotte, geïnspireerd door anime en manga (Japanse strips en animaties), is bedoeld om een jonger publiek aan te spreken en symboliseert hoop en eenheid. Bewust is gekozen voor deze stijl omdat de verkoop van manga wereldwijd veel groter is dan die van Amerikaanse superheldenstrips. In 2020 werd de totale verkoop van manga in Japan geschat op meer dan 500 miljard yen (ongeveer 4,6 miljard USD). Dit is een gigantisch marktaandeel in vergelijking met andere vormen van populaire media. Ter vergelijking: in 2020 bedroeg de totale verkoop van Amerikaanse superheldenstrips in de VS ongeveer 1,2 miljard USD, een aanzienlijk lager bedrag dan de wereldwijde omzet van manga.
Luce heeft blauw haar, draagt een gele regenjas (de kleur van de vlag van Vaticaanstad), een rozenkrans en pelgrimslaarzen die verwijzen naar spirituele reizen en ze houdt een stok vast (een Rune). Haar grote ogen symboliseren de hoop van elke pelgrim, aldus de officiële omschrijving. Opmerkelijk is de “jacobsschelp”-vorm met de negen uitsteeksels als witte glinstering in haar oog. Deze schelp heeft een diepe betekenis binnen het katholieke geloof en staat symbool voor pelgrimage, reiniging en de doop. De negen ribbels van de jacobsschelp worden vaak geassocieerd met numerieke symboliek, zoals de negen maanden van een zwangerschap, de negen dagen van gebed, de negen stadia van heiligheid (spirituele groei) en de negen pelgrimsplaatsen. Het gebruik van symboliek om spirituele leringen over te dragen is zeer gebruikelijk binnen de katholieke leer. Wanneer een foto meer zegt dan 1000 woorden, dan zegt een symbool meer dan 1000 foto’s. Dat is hoe de kracht van symboliek werkt.
Marketingtechnisch gezien is het een slimme zet om een mascotte met blauw haar te ontwerpen. Voor generatie Z, geboren vanaf het jaar 2000, is het dragen van blauw haar een vorm van zelfexpressie en een manier om aansluiting te vinden bij subculturen zoals de gaming-, anime- en alternatieve muziekscène. Een voorbeeld hiervan is Tyler Blevins, beter bekend als “Ninja,” een van de bekendste gamers ter wereld. Hij is een professionele gamer, streamer, en content creator. Ninja werd beroemd door zijn streams op het platform Twitch, vooral door het spelen van games zoals Fortnite, Halo, en Apex Legends. Hij heeft miljoenen volgers op verschillende platforms en was een van de eerste gamers die mainstream succes behaalde, inclusief sponsordeals met grote merken zoals Adidas. Gezien het succes van Ninja is het een begrijpelijke keuze van het Vaticaan om hun mascotte enige relatie te geven met zijn volgers.
Luce werd voor het eerst gepresenteerd op Lucca Comics & Games 2024 in Italië door het Vatican Dicastery for Evangelization waar zij haar introduceerde als onderdeel van hun inspanningen om jongeren via popcultuur te bereiken. Dit festival is het grootste in Europa dat gewijd is aan strips, games, manga, anime, fantasy en cosplay. De opdracht was een modern en toegankelijk ontwerp te maken dat de waarden van het jubeljaar 2025 – geloof, welkom en hoop – communiceert. Of Luce echter ook daadwerkelijk jongeren weet te bereiken, zal nog moeten blijken.
Het doel van een Jubeljaar
Een Jubeljaar (Annus Sanctus) is een belangrijk jaar binnen de Katholieke Kerk, bedoeld als een periode van spirituele vernieuwing, vergeving en genade. Het ontwerpen van een logo of embleem rondom zo’n evenement is niet ongebruikelijk voor het Vaticaan. Zo’n Jubeljaar vindt elke 25 jaar plaats en gaat gepaard met speciale ceremonies, pelgrimstochten en de mogelijkheid voor gelovigen om aflaten te verdienen. Dat zijn genademiddelen om tijdelijke straffen of boetedoeningen die nog voortkomen uit hun zonden te verminderen of kwijtgescholden te krijgen. Het vorige Jubeljaar van de Katholieke Kerk vond plaats in 2000. Het had als logo een kruis met drie golvende lijnen en werd ontworpen door de Italiaanse architect en kunstenaar Mauro Olivieri. Het symboliseerde de Drie-eenheid en de mensheid, waarbij vijf gekleurde duiven in de kleuren geel, blauw, wit, rood en groen de vijf wereldcontinenten vertegenwoordigden (zie afbeelding). Voor het aankomend jubeljaar heeft de organisatie duidelijk gekozen voor een persoonlijke aanpak met Luce als karakteristiek en schattig ogend personage. Maar wat betreft Het Vaticaan zélf en boetedoening, daar heeft zij nog een wereld te winnen.
Seksschandalen binnen de Katholieke Kerk
De Katholieke Kerk heeft in de afgelopen decennia namelijk te maken gehad met meerdere grote seksschandalen, die vaak betrekking hadden op seksueel misbruik door geestelijken op kinderen en jonge mensen. Deze schandalen hebben wereldwijd veel aandacht getrokken en leidden tot massale rechtszaken, protesten en oproepen tot hervormingen binnen de Kerk. Het misbruikschandaal in de Verenigde Staten is een van de grootste en meest invloedrijke gevallen van seksueel misbruik binnen de Katholieke Kerk. Het werd begin jaren 2000 op grote schaal bekend toen onderzoeksjournalisten in Boston de omvang van de misbruikzaak blootlegden. Het bleek dat honderden, zo niet duizenden, kinderen en adolescenten door katholieke priesters waren misbruikt. Onder leiding van journalisten van de Boston Globe (onder meer door het team “Spotlight” waar de film uit 2015 met de gelijknamige naam op is gebaseerd) werd ontdekt dat het misbruik systematisch werd verzwegen door de kerkelijke autoriteiten. Veel gevallen van misbruik waren jarenlang in de doofpot gestopt, waarbij priesters vaak van parochie werden uitgewisseld in plaats van dat ze werden gestraft. Slachtoffers van het misbruik begonnen zich massaal uit te spreken. De Katholieke Kerk in de VS heeft miljarden dollars uitgegeven aan schadevergoedingen voor slachtoffers. In 2007 werd bijvoorbeeld een schikking van 660 miljoen USD bereikt in Los Angeles, en andere bisdommen hebben vergelijkbare deals gesloten. Tot zover uw goedbedoelde donaties aan de Katholieke Kerk. Dit schandaal leidde tot een wereldwijde oproep voor de Kerk om verantwoordelijkheid te nemen voor het verhullen van misbruik, en tot hervormingen in de manier waarop misbruik wordt onderzocht en aangeklaagd. In Nederland zijn de afgelopen jaren diverse gevallen van seksueel misbruik binnen de Katholieke Kerk naar buiten gekomen. Onderzoek, zoals het rapport van de Commissie Deetman (2011), bracht aan het licht dat duizenden kinderen, vooral jongens in seminaries en katholieke scholen, door priesters en broeders waren misbruikt. De Kerk bood in 2011 officiële excuses aan de slachtoffers en er zijn schadevergoedingen aangeboden.
Orgie met drugs in het Vaticaan
In juni 2017 berichtte de Italiaanse krant Il Fatto Quotidiano over een incident waarbij de Vaticaanse politie een homoseksuele orgie met drugs in een appartement binnen de muren van het Vaticaan had opgerold. Het appartement was eigendom van de Congregatie voor de Geloofsleer, het Vaticaanse bureau dat verantwoordelijk is voor het onderzoeken van gevallen van seksueel misbruik door geestelijken. Een van de aanwezigen bij de orgie was een secretaris van kardinaal Francesco Coccopalmerio, een belangrijke adviseur van paus Franciscus. Na de inval werd de secretaris gearresteerd en later naar een ontwenningskliniek gestuurd. Da’s geen klein bier als het aankomt op de relatie tussen De Kerk en jongeren en Luce zal dus stevig aan de kar moeten trekken om dit imago weer op te poetsen.
(Ex) Aartsbisschop Viganò
Ondanks deze vergoedingen en onderzoeken bleven de kritieken richting Het Vaticaan aanhouden. Aartsbisschop Carlo Maria Viganò is een voormalige diplomaat van de Katholieke Kerk die de laatste jaren bekend is geworden als een uitgesproken criticus van paus Franciscus. Zijn kritiek richt zich op wat hij ziet als een afwijking van de traditionele katholieke leer. Hij heeft de paus beschuldigd van zaken zoals het bagatelliseren van seksuele misdrijven binnen de kerk. In 2018 eiste Viganò het aftreden van paus Franciscus en noemde hem een “valse profeet” en zelfs een “dienaar van Satan.” Ook heeft Viganò de paus herhaaldelijk bekritiseerd en controversiële claims geuit, waaronder spirituele corruptie binnen de Kerk. Specifiek suggereerde hij dat sommige initiatieven en symboliek onder paus Franciscus een verwijzing en “verering naar Lucifer” zouden kunnen bevatten. Deze heidense afgod is de gevallen engel die volgens de geschriften in opstand kwam tegen God en uit de hemel werd verbannen. Hij wordt vaak geassocieerd met kwaad, verleiding en rebellie tegen goddelijke autoriteit. Deze controversiële uitspraken hebben geleid tot Viganò’s excommunicatie, waardoor hij niet langer als lid van de katholieke gemeenschap wordt erkend. Critici wijzen erop dat Viganò’s claims vaak zonder onderbouwing zijn en dat ze bedoeld lijken om verdeeldheid te zaaien binnen de Kerk. Door verdeeldheid te creëren, kan hij steun mobiliseren voor een traditionelere koers en druk uitoefenen op het huidige leiderschap aldus zijn tegenstanders. Viganò koppelt paus Franciscus ook aan wat hij beschouwt als een bredere crisis in de katholieke leer.
Malachi Martin
Een andere bekende Vaticaan-criticus is Malachi Martin. Hij is een voormalig Jezuïet en Vaticanist en uitte in zijn controversiële boek Windswept House (1996) kritiek op de moderne Katholieke Kerk en het Vaticaan. Hij beweerde dat er een diepgaande spirituele en morele corruptie binnen de Kerk aanwezig was. Volgens Martin is de Kerk geïnfiltreerd door krachten die tegen haar missie ingaan, waaronder wat hij noemde een “Luciferian Enthronement” (Luciferiaans troonbesteiging) in 1963. Deze symbolische ceremonie, beschreven als een act van satanische invloed, zou hebben plaatsgevonden in zowel het Vaticaan als in de Verenigde Staten. Hij baseerde dit op anekdotes en getuigenissen van ingewijden, maar benadrukte dat zijn boek, Windswept House, een mix van feit en fictie was. Hoewel Windswept House vaak wordt beschouwd als fictie, hebben sommige aanhangers van Martin zijn beschrijvingen serieus genomen, wat bijdraagt aan theorieën over geheime samenzweringen binnen de Kerk. Tegelijkertijd wordt zijn werk door velen als overdreven en sensationeel afgedaan. Maar inmiddels heeft Martin bijval gekregen door de beweringen en uitlatingen van Viganò en ook de “Spotlight” bevindingen uit 2000 lijken zijn beweringen te ondersteunen.
Waar komt de geestelijke identiteit Luce vandaan?
Maar nu weer even terug naar de mascotte Luce. De kritiek van Viganò met betrekking op het vereren van Lucifer binnen de Katholieke kerk is niet geheel ongegrond als we kijken naar de identiteit van de mascotte. De naam van de mascotte Luce, (wat “Licht” betekent), lijkt inderdaad te komen van de naam Lucifer wat een opmerkelijke keuze is. Je zou verwachten om een mascotte die de Christelijke spiritualiteit vertegenwoordigd een naam te geven met een verwijzing naar Jezus Christus. Zoals bijvoorbeeld naar de naam Emmanuel (Jmmanuel, de echte naam van de persoon Jezus) omdat dit ook een naam is die vaak terugkomt in kerstliedjes waar de geboorte van deze profeet centraal staat. De naam Emmanuel wordt vaak gebruikt bij het beschrijven van de jeugd van Jezus’ leven wat ook beter aan zou sluiten qua benaming als mascotte voor jongeren. Het “V”-handgebaar dat Luce maakt (zie afbeelding) wordt vaak geassocieerd met Winston Churchill en zijn symbolische “Victory”-boodschap en heeft een interessante en vaak besproken achtergrond. Het gebaar werd door Churchill gebruikt om de overwinning te symboliseren, vooral tijdens de Tweede Wereldoorlog, wanneer hij het op iconisch wijze gebruikte om de morele steun van het Verenigd Koninkrijk te versterken. Er zijn echter speculaties over de oorsprong van deze handpositie, en sommige theorieën suggereren dat het handgebaar ook in verband staat met occultisme, specifiek met de Kabbala of Alistair Crowley. Crowley die zichzelf had uitgeroepen als “de meest kwaadaardige man ter wereld” Hij noemde zichzelf The Great Beast. Hij was een beoefenaar van theosofie en occultisme. Zijn idee van “Doe wat je wilt is de hele wet” (Do what thy wilt, Will be the Whole of the Law) benadrukte de vrijheid van persoonlijke expressie en bevrijding van maatschappelijke conventies en normen. Het werd vaak geïnterpreteerd als een oproep tot amoraliteit of zelfs chaos. Dit leidde ertoe dat sommige mensen hem beschouwden als een vertegenwoordiger van ongebreidelde immoraliteit. Je kunt je afvragen in hoeverre dit aspect in relatie staat met de seksschandalen en de homoseksuele orgie met drugs onder priesters en medewerkers van het Vaticaan. De kritiek van Viganò en Martin lijkt niet ongepast lijkt te zijn als het aankomt op spirituele en morele corruptie van de oorspronkelijke katholieke leer binnen het Vaticaan.
Is Luce een wolf in schaapskleren?
De kernvraag is: Gaat Luce de amoraliteit en een wanstaltige levenshouding aanmoedigen en versterken bij jongeren? En zo ja, hoe subtiel of onbewust zal dat dan gaan?
Cosplay is het verkleed-naspelen van een personage uit een film, videogame, manga of andere fictieve wereld. Het is iets onschuldigs en leuk om te doen als ontspanning. Maar het naspelen van een fictief personage is niet wie je daadwerkelijk bént in spirituele zin. Het vereren van idolen, zoals gebeurt bij popsterren binnen de muziekindustrie, lijkt op het eerste gezicht eveneens onschuldig te zijn. Echter krijgt het zien van uitzinnige fans die hun eigen identiteit dreigen te verliezen, zoals bij de schreeuwende meisjes tijdens concerten van The Beatles in de jaren zestig van de vorige eeuw, een vreemde bijsmaak. Deze band wordt algemeen beschouwd als de best verkopende muziekartiesten aller tijden en dat zou je kunnen verklaren aan de goede marketing en sales rondom de band. Echter lijkt er ook een andere verklaring te zijn voor het succes van deze band evenzo bij het succes van moderne artiesten. De videoclips en de hedendaagse theatrale concerten van moderne popsterren zoals Taylor Swift, P. Diddy, Sam Smith, Lady GaGa, Katy Perry, Doja Cat enz. krijgen steeds meer het uiterlijk van een opvoering van een ritueel en verering aan een demonische entiteit. Soms ontstaan er zelfs doden en gewonden onder het publiek door verdrukking tijdens concerten binnen de mensenmassa, wat volgens sommige critici wordt beschouwd als mensenoffers aan die entiteiten, aangewakkerd door enthousiasme en muziek. Zoals het geval bij hip- hop artiest Travis Scott in 2021. In zijn optredens (en ook zijn merchandise) verschijnen onder andere symbolen zoals hoorns en figuren die de duistere kant van de menselijke psyche vertegenwoordigen. Tijdens een optreden ontstond er een massale verdrukking in de menigte, wat leidde tot de dood van 10 mensen en tientallen gewonden. De situatie escaleerde omdat het publiek te dicht op elkaar stond, en hulpdiensten hadden moeite om slachtoffers te bereiken. Travis Scott kreeg veel kritiek omdat het concert doorging terwijl er chaos uitbrak. De vraag is in hoeverre Scott het allemaal bewust heeft laten gebeuren, aangezien hij niet heeft ingegrepen bij de gebeurtenis. Ook is er een vergelijkbaar geval bekend rondom P. Diddy (Sean Combs, die zich toen nog Puff Daddy noemde) waar zich een ramp voltrok die bekendstaat als een tragische gebeurtenis in de geschiedenis van hiphop. De rampzalige verdrukking vond plaats in 1991 in New York tijdens het evenement dat werd georganiseerd door Diddy en Heavy D. Het was een liefdadigheidsconcert, maar de situatie liep volledig uit de hand toen meer dan 2.000 mensen probeerden toegang te krijgen tot een ruimte die maar voor 1.000 mensen bedoeld was. Het resulteerde in de dood van 9 mensen door verdrukking. En met de arrestatie van Diddy anno 2024 op verdenking van onder andere mensenhandel en afpersing kan deze gebeurtenis in een ander perspectief geplaatst worden omtrent het al of niet bewust creëren van zo’n situatie. Aannemelijk is dat financieel gewin de boventoon heeft gevoerd in dit geval, door meer kaarten te verkopen dan er fysiek mensen toegankelijk kunnen zijn in een concertruimte. In december 1999 vond er een schietincident plaats in Club New York, een nachtclub in Manhattan, waarbij drie personen gewond raakten. Een van de slachtoffers was Natania Reuben, die in haar gezicht werd geschoten. Reuben beweerde dat Diddy degene was die het schot loste. Hij werd uiteindelijk vrijgesproken van alle aanklachten maar later schikte hij civiele rechtszaken met Reuben en andere slachtoffers van het schietincident.
Er gaan geruchten in het rond over Diddy’s betrokkenheid bij het overlijden van zijn toenmalige vrouw Kim Porter. Zij is in 2018 overleden aan een longontsteking. Bekend is dat Porter werkte aan een boek waarin ze persoonlijke details zou onthullen over haar leven met Diddy, waaronder mogelijke beschuldigingen over zijn gedrag of zaken binnen de muziekindustrie. Is het succes van Diddy soms naar zijn hoofd gestegen en verworden tot de amoraliteit en chaos, precies waar Lucifer als afgod voor staat?
Witchcraft in de muziekindustrie
Maar wat heeft de muziekindustrie allemaal te maken met Luce en het Vaticaan, denkt u misschien? Wanneer spiritualiteit zich richt op “eigenbelang eerst” in plaats van “jezelf in dienst stellen van een ander”, dan wordt het witchcraft. De donkere kant van de menselijke psyche wordt dan aangesproken aan de hand van een compleet andere bibliotheek aan symbolen en rituelen. De stok die Luce vasthoud is een Fehu Rune wat staat voor rijkdom, een traditioneel hulpmiddel in hekserij en wordt vaak gezien als een verlengstuk van de wil of energie van de gebruiker. Witchcraft zien we volop toegepast worden door artiesten zoals onder andere Beyoncé en Diddy. Tal van artiesten (en metalbands) dragen de naam van heidense afgoden, zoals door hiphop-artiest Lil’ Uzi Vert, wat een anagram is voor Lucifer. En zo verworden concerten met kostuums, lichtshows en muziek een duistere verering aan de donkere kant van de menselijke psyche en bedenkelijke entiteiten in een onzichtbare wereld. Inclusief de doden en gewonden in sommige gevallen die kunnen gebeuren onder uitzinnige fans bij concerten die lijken te worden geofferd aan bepaalde afgoden. De uitzinnigheid van het publiek tijdens zo’n optreden is een bundeling van energie die vrijkomt aan de artiest(en) zelf op het podium en/of welke entiteit dan ook die zich bevindt in een niet-zichtbare wereld (n.a.v. de uitspraak: “the world we cannot see” door Bob Dylan). Met de arrestatie van producer en hip- hop artiest P. Diddy in september 2024 komen steeds meer verklaringen naar buiten van betrokkenen over het gebruik van witchcraft en duivelsverering door prominente artiesten zoals Beyoncé, Diddy en betrokkenheid van platenbaas Clive Davis. Deze laatste, die zeer invloedrijk blijkt te zijn geweest in het succes en de rijkdom van P. Diddy, lijkt te hebben gefungeerd als mentor in het toepassen van deze duistere rituelen. De beschuldigingen van het gebruik van witchcraft door Beyoncé worden onder andere geuit door haar ex-drummer Kimberly Thompson. In haar straatverbod aanvraag beweert Thompson dat Beyoncé zich schuldig maakt aan “extreme hekserij” en “magische spreuken van seksuele molestatie”. Daarnaast beschuldigde ze Beyoncé ervan haar huisdier te hebben gedood, haar financieel te ruïneren en haar telefoon te hebben afgeluisterd. Ook zangeres Jaguar Wright klapt uit de school over P. Diddy en zijn handel en wandel. Comedian Kat Williams vertelt over het wanstaltige gedrag van Diddy’s homoseksuele freak-off parties die hij heeft gehouden met prominente figuren uit de film- en muziekindustrie.
Doe wat je wilt
Zijn die muziekfans en cosplayers werkelijk in goede balans met hun persoonlijke spiritualiteit, of hebben zij die weggegeven aan hun idool? Natuurlijk is niet elke muziekfan bevattelijk hiervoor en de meerderheid zal het idolate gedrag uiteindelijk ontgroeien. Maar is het de taak van Luce om volgers in contact te brengen met hun eigen spiritualiteit, of gaat Luce dit gedrag van buitenzinnigheid alleen maar versterken en jongeren misleiden met een magische fluit zoals de Rattenvanger van Hamelen? Zou de focus van Luce en het Vaticaan niet moeten liggen op de hulpvaardige intentie van “het belang van de ander” in plaats van “eigenbelang eerst” en “Do what Thy Wilt”? Was het “help een ander” niet één van de belangrijke kernwaarden binnen de leringen van Jezus? Worden jongeren niet op deze manier misleid door “Satan”, vermomd als een schattig manga-poppetje met grote ogen? Zoals Bob Dylan ooit zong: “Sometimes Satan comes as a man of peace” (het nummer: Man of Peace van het album Infidels uit 1983). Hij kan het weten, aangezien hij in een interview zijn succes verklaarde met: “I made a bargain with the chief, the commander of this world. And the world we cannot see… the one who controls all the forces in the world.” Dylan, die misschien wel bekend staat als één van de meest gerespecteerde artiesten aller tijden en wiens artistieke en culturele invloed waarschijnlijk groter is dan die van elke andere artiest. Loop een platen- en cd-zaak in, kijk in de rondte en binnen tien seconden krijg je de beeldtenis van Dylan te zien als poster aan de muur of op de cd-tafels. Welke deal heeft hij precies afgesloten om dat succes te krijgen, kun je je afvragen? Spiritualiteit lijkt in ieder geval de leidraad te zijn geweest hiervoor, waarbij de bron uit het occulte lijkt te komen. De kritiek van Viganò en Martin moet serieus genomen worden. Viganò noemt het in het geval bij zijn kritiek op het Vaticaan en de paus een strijd tussen de “Kinderen van het Licht” tegen de “Kinderen van de Duisternis”. Het Vaticaan lijkt met Luce de jongeren met vals licht te verleiden naar ‘The Dark Side’. Waarbij Lucifer, die ook wel bekend staat als de Lichtdrager, met een lichtbron in zijn hand het “Licht” buiten zich draagt. Terwijl de oorspronkelijke verlichting bij het beoefenen van spiritualiteit nu juist van binnen komt.
Natuurlijk maakt niet elke katholieke priester zich schuldig aan amoreel gedrag en heidense rituelen. Maar velen binnen het Vaticaan zullen gewoonweg de lijn volgen die door de paus wordt uitgezet zonder dat in twijfel te nemen. Het kennis hebben en vereren van afgoden zoals Baal, Moloch, Mammon of Baphomet voor succes en eigenbelang e.d. is ouder dan Jezus zelf. In die zin is het niks nieuws onder de zon en is de kritiek op het Vaticaan dat zij is omgeslagen naar “The Dark Side” niet ondenkbaar. Maar er lijkt ook een gigantische opleving te zijn ontstaan bij een bepaald muzikaal publiek met betrekking tot het vereren ervan, waarbij het Vaticaan leidend in lijkt te zijn als het aankomt op wanstaltig gedrag. En gezien die kritiek van Viganò en Martin op de paus en het Vaticaan en de keuze van de geestelijke identiteit van de mascotte, lijkt Luce de jongeren de verkeerde kant op te gaan leiden.
Bij Grafische Taal begrijpen we de kracht van een sterke visuele identiteit gecombineerd met een overtuigend verhaal. Wil je met ons praten over je volgende project of nieuwe visuel identiteit? Aarzel dan niet om contact met ons op te nemen!
