De moordaanslag op de CEO van United Healthcare door Luigi Mangione is op zijn minst een opmerkelijke gebeurtenis te noemen. De manier waarop dit verhaal via de mainstream media én social media naar buiten komt, bevat tal van opvallende aspecten. Zo komt het merk McDonald’s prominent naar voren, waarbij je als lezer het gevoel krijgt met een marketingcampagne 2.0 van doen te hebben. Indien dit het geval is, zou dit deze marketingtechniek door de strafrechtelijke elementen die het bevat naar een compleet ander niveau tillen. Hebben we hier te maken met een psychologische operatie gemixt met een guerrilla-marketingcampagne van fastfoodketen McDonald’s?
Op 4 december 2024 schiet de 26-jarige Amerikaan Luigi Mangione de CEO Brian Thompson van United Healthcare dood in New York, op klaarlichte dag, op straat bij het Hilton Hotel. De kogelhulzen die hij achterlaat op het trottoir bevatten per huls afzonderlijk de woorden: “delay,” “deny,” en “depose” (vertragen, ontkennen, verwerpen). De daad is zichtbaar op een beveiligingscamera van het Hilton Hotel. Na zijn daad slaat Mangione op de vlucht en is hij vijf dagen spoorloos.
Binnen enkele uren na het schietincident wordt er een opsporingsbericht uitgegeven door Crime Stoppers. In dit bericht worden de volledige naam van de verdachte, Luigi Mangione, en zijn foto zonder zwarte balk getoond. Opmerkelijk is dat de autoriteiten al binnen enkele uren zijn identiteit vrijgeven aan de hand van camerabeelden en enkele getuigenverklaringen. Vijf dagen later, op 9 december, verschijnt Mangione in een McDonald’s-restaurant en wordt hij door een medewerker herkend naar aanleiding van het geplaatste opsporingsbericht. Daar wordt Mangione, terwijl hij een hash brown eet, gearresteerd door een agent genaamd Freye. Deze verklaarde later tegenover de tv-pers zich “geweldig” te voelen dat hij hem had ingerekend.
Mangione heeft tijdens zijn arrestatie een handgeschreven manifest bij zich. De politie koos ervoor om geen inhoudelijke details te delen met het publiek, maar het manifest wordt later in zijn geheel openbaar gemaakt door onafhankelijke journalist Ken Klippenstein. Hierin biedt Mangione zijn excuses aan voor mogelijk veroorzaakte ophef of leed, verklaart hij in zijn eentje te hebben gehandeld, en verwijt hij zorgverzekeraars—die hij “parasieten” noemt—winst belangrijker te vinden dan goede zorg.
Bij zijn arrestatie wordt een rugzak aangetroffen waarin een 3D-geprinte “ghost gun,” een geluidsdemper en verschillende valse identiteitsbewijzen zitten. Eerder, op 6 december 2024, werd in Central Park, New York, een rugzak gevonden met een jas en Monopoly-geld. Op de beveiligingsbeelden van het Hilton Hotel is te zien dat Mangione een rugzak draagt, en de gevonden rugzak wordt in verband gebracht met de schietpartij op de UnitedHealthcare-CEO. Mangione zelf lijdt aan chronische rugpijn, waarvoor hoge behandelkosten nodig zijn—dit zou een van de redenen zijn voor zijn daad.
De foto waarop Luigi Mangione met een brede glimlach en een Happy Meal-box van McDonald’s te zien is, wordt op 9 december 2024 vermoedelijk door Mangione zelf kort voor zijn arrestatie op sociale media geplaatst. Na zijn arrestatie wordt de afbeelding veelvuldig gedeeld en besproken op platforms zoals TikTok en Facebook, waar gebruikers speculeren over de omstandigheden en betekenis van de foto. Het incident leidde tot een stortvloed aan negatieve recensies voor het betreffende McDonald’s-filiaal. Op platforms zoals Reddit en X (voorheen Twitter) werd de medewerker bekritiseerd en uitgemaakt voor ‘verklikker’ en ‘rat.’ Sommige gebruikers plaatsten zelfs bedreigingen en gewelddadige afbeeldingen. Daarnaast riepen sommigen op tot een boycot van McDonald’s uit solidariteit met Mangione.
Mensen die er nooit waren geweest, gaven het filiaal één ster en plaatsten opmerkingen zoals: “Deze vestiging heeft ratten in de keuken die je ziek maken en je verzekering dekt het niet.” Ondanks dat Google had ingegrepen en deze recensies later heeft verwijderd omdat ze in strijd waren met het beleid dat vereist dat beoordelingen gebaseerd dienen te zijn op echte ervaringen, was de toon al gezet. De New York Post kopte hierover: “Trolls bash tipster who helped catch Luigi Mangione, alleged killer of UnitedHealthcare CEO Brian Thompson.” (Trollen vallen de tipgever aan die hielp bij het vangen van Luigi Mangione, de vermeende moordenaar van de CEO van UnitedHealthcare, Brian Thompson.
Ook werd op social media in de reacties de relatie genoemd tussen het Monopoly-geld in de gevonden rugzak en de bekende McDonald’s Monopoly-campagne. Deze campagne, in samenwerking met de producent van dit bekende bordspel, liep sinds 1987 en kwam af en aan terug als een evenement tot en met 2001. Wanneer Mangione wordt gearresteerd, verschijnen de nieuwskoppen in de media.
Medium The Sun bericht over de arrestatie en het hele gebeuren met de kop: Moment Luigi Mangione arrives at court after McDonald’s arrest over CEO murder as ghost gun & manifesto found. (Het moment waarop Luigi Mangione bij de rechtbank aankomt na zijn arrestatie door McDonald’s vanwege de moord op de CEO, waarbij een ghost gun en manifest worden gevonden.) Hierbij plaatsen zij een foto van Mangione die een hash brown, een product van McDonald’s, eet.
The New York Post bericht met de kop: Luigi Mangione caught scarfing down hash browns at McDonald’s before arrest for UnitedHealthcare CEO Brian Thompson’s assassination. (Luigi Mangione betrapt terwijl hij hash browns eet bij McDonald’s, vlak voor zijn arrestatie voor de moord op UnitedHealthcare CEO Brian Thompson.) Hierbij toonden zij een afbeelding (stilstaand beeld) van een beveiligingscamera in het filiaal waar Mangione al etend is te zien. Deze foto wordt ook getoond door het medium Newsweek en komt zeer geposeerd over (zie afbeelding).
People Magazine bericht over de arrestatie met de kop: Newly-Released Photos Capture Luigi Mangione Eating at McDonald’s Before Arrest. (Nieuw vrijgegeven foto’s tonen Luigi Mangione terwijl hij eet bij McDonald’s, vlak voor zijn arrestatie.) Opmerkelijk bij deze nieuwskoppen is het noemen van deze bekende fastfoodketen, wat deze hele gebeurtenis doet stinken.
Guerilla marketing en psy-ops
Om te beginnen, eerst meer duidelijkheid over wat guerilla marketing eigenlijk precies is. Dit is een marketingstrategie die zich richt op het uitvoeren van onconventionele, creatieve en vaak verrassende campagnes om de aandacht van een groot publiek te trekken. Het zoekt de grenzen op tussen wat wel en niet is toegestaan in de samenleving. Het doel is om op een onverwachte en memorabele manier in te spelen op de emoties van consumenten, vaak door de ruimte en omgeving te gebruiken om impact te maken. Een voorbeeld van zo’n campagne is de film The Blair Witch Project. Bij de lancering van deze nieuwe stijl horrorfilm uit 1999 werd er een guerilla marketingcampagne uitgevoerd die het publiek liet geloven dat de film gebaseerd was op feitelijke gebeurtenissen. De filmmakers verspreidden geruchten en creëerden een website die leek te bevestigen dat de “Blair Witch” (een heks uit het Amerikaanse stadje Burkittsville, Maryland) een échte legende was. Ook werden mysterieuze posters en flyers in verschillende steden verspreid. De virale marketing leidde tot massale nieuwsgierigheid en grote opkomst bij de filmrelease.
Een psy-op (psychologische operatie) is een strategie die wordt gebruikt om de perceptie, emoties, gedachten en gedragingen van individuen of groepen te beïnvloeden. Het doel is vaak om specifieke doelen te bereiken, zoals het verwerven van steun, het ondermijnen van tegenstanders of het manipuleren van de publieke opinie. Psy-ops worden vaak geassocieerd met militaire of politieke campagnes, maar ze kunnen ook in andere contexten plaatsvinden, zoals in de media of op sociale netwerken. Een voorbeeld van een psy-op is Operation Mockingbird, die tussen 1940 en 1970 plaatsvond. Tijdens de Koude Oorlog werd deze uitgevoerd door de CIA om invloed uit te oefenen op de media. De CIA infiltreerde verschillende grote nieuwsorganisaties en gebruikte journalisten om berichten te verspreiden die in het voordeel van de Amerikaanse regering waren. Deze operatie had als doel het publiek en de media te beïnvloeden in de context van de Koude Oorlog en om pro-Amerikaanse sentimenten te versterken.
Een andere bekende psy-op die zeer belangrijk is om te noemen, staat bekend als het “Nayirah-testimonium”. Deze vond plaats in 1990, voorafgaand aan de Golfoorlog. Het was een onderdeel van de publieke campagne die werd gevoerd om steun te krijgen voor de Amerikaanse militaire interventie in Koeweit, nadat Irak onder leiding van Saddam Hussein het buurland binnenviel. Deze operatie betrof een meisje genaamd Nayirah, die zich voordeed als vrijwilligster in het al-Addan ziekenhuis in Koeweit, maar in werkelijkheid de dochter was van de Koeweitse ambassadeur in de Verenigde Staten. Zij verklaarde in een emotionele getuigenis voor het Amerikaanse Congres dat Iraakse soldaten baby’s uit incubators haalden en doodtrapten in een ziekenhuis in Koeweit. Deze verklaring legde zij huilend en vol overtuigende emotie af. Het werd op televisie en in de media breed verspreid en leidde tot grote verontwaardiging, waarbij het publiek en de politiek werden aangespoord om de militaire actie van de VS in Koeweit goed te keuren. Het werd later onthuld door John R. MacArthur, een journalist en uitgever van Harper’s Magazine, dat Hill & Knowlton, een internationaal marketing- en PR-bureau, de getuigenis had georganiseerd en volledig verzonnen. Nayirah bleek, als dochter van de ambassadeur, lid van een invloedrijke Koeweitse familie te zijn. Het bureau had haar, met de medewerking van de Koeweitse regering, in een emotionele en overtuigende positie geplaatst om het verhaal te vertellen. Het doel van de campagne was om de Amerikaanse publieke opinie te beïnvloeden (het winnen van de Hearts & Minds) om steun te genereren voor de militaire interventie onder leiding van president George H.W. Bush. Hoewel de waarheid achter de getuigenis uiteindelijk aan het licht kwam, had het aanvankelijke verhaal al een enorme impact op de publieke opinie en de besluitvorming van de Amerikaanse regering. Dit incident wordt vaak aangehaald als een klassiek voorbeeld van hoe een zorgvuldig georkestreerde psy-op kan worden gebruikt om de publieke perceptie en politieke uitkomsten te beïnvloeden. Vanuit dat perspectief kunnen we nu kijken naar de gebeurtenissen rondom de aanslag door Mangione op de CEO van PublicHealth Care.
Opmerkelijke elementen in dit hele gebeuren die doen lijken op een guerilla-marketingcampagne van McDonald’s.
De manier waarop dit verhaal naar buiten komt via de pers én social media is zeer bedenkelijk te noemen. Het lijkt een wonderlijke samenkomst van een gebeurtenis met dodelijke afloop, gemixt met een geschreven marketing (film)script, waar het naar mijn idee neigt naar een next-level guerilla-marketingoperatie. Het merk McDonald’s komt prominent in het nieuws, waarbij zelfs één van hun producten – de hash brown – wordt genoemd, die wordt genuttigd door iemand die “Mangione” heet, wat Italiaans is voor “veelvraat”. Een droom voor elke fastfoodketen om zo iemand als klant te hebben en minstens zo geschikt als bedacht personage om daar een marketingcampagne omheen te bouwen.
Op zijn minst drie keer wordt deze fastfoodketen genoemd in drie verschillende geschreven media. Je kunt je afvragen hoe relevant het nu werkelijk is om de volledige merknaam en het genuttigde product te noemen in de berichtgeving. Bovendien wordt de volledige naam van de verdachte in alle media genoemd, terwijl dat oorspronkelijk de eerste letter van zijn achternaam zou moeten zijn (Luigi M.). Ook ontbreekt de zwarte balk over zijn ogen, aangezien hij (nog) niet schuldig bevonden is, want dat zal uiteindelijk uit de rechtszaak moeten blijken. Reeds bekend is dat mainstreammedia totaal niet onafhankelijk zijn en gewoonweg in dienst staan van de autoriteiten. De code van Bordeaux, wat betekent dat media naar waarheid dienen te berichten aan het publiek, is reeds op sterven na dood, en dit is wat de media als nieuwsbron compleet onbetrouwbaar maakt vandaag de dag. De crux hierbij is dat de media bewust (waarheids)feiten mixen met verzinsels, wat duidelijk een erfenis is van de gevoerde psy-ops uit het verleden.
Wanneer we dit hele script in het kort gaan samenvatten als een guerilla-marketing (film)script, krijgen we: Een Robin Hood-figuur (Mangione) die vecht voor een rechtvaardig zorgsysteem en op de vlucht is voor de autoriteiten (in het verhaal van Robin Hood is dit de Sheriff van Nottingham). Onderweg dumpt hij een rugzak vol met monopolygeld. Vijf dagen later, bij zijn arrestatie, zit Mangione in een McDonald’s-filiaal een hash brown te eten. Vlak vóór zijn arrestatie verschijnt er een foto op (vermoedelijk zijn eigen) socialmedia-account, waar hij lachend met een happy meal van McDonald’s poseert (afbeelding). Daarna komt agent Freye (to fry betekent “bakken/frituren”), die hem heeft gearresteerd, als held naar voren en verklaart tegenover de tv-media zich “great” te voelen door zijn kordate optreden. Wederom een opmerkelijk samenspel van persoonsnamen en termen als het gaat om het consumeren van fastfood. Alles in het kort op een rij gezet, krijgen we: Robin Hood, “veelvraat” Mangione, McDonald’s, hash brown, agent Freye, feels great!
Dezelfde kleding bij een vergelijkbare gebeurtenis
En dan komt zijn arrestatie en begeleiding naar de rechtbank in de media, wat lijkt op deel twee (the sequel) van de psychologische operatie te zijn. Op één van de foto’s van de verdachte die wordt gepubliceerd, waar Mangione onder begeleiding wordt vervoerd, zien we dat zijn kleding verbazend veel lijkt op die van Lee Harvey Oswald bij zijn arrestatie na de aanslag op John F. Kennedy in 1963. Het dragen van gelijke kleding naar aanleiding van een bekend fenomeen door prominente figuren kwam al eerder voor bij het Britse koningshuis, waar Kate Middleton en Prins Andrew hun baby tonen aan het publiek en de media. Middleton draagt daar vrijwel dezelfde kleding als actrice Mia Farrow in haar rol in de film Rosemary’s Baby (1968) van regisseur Roman Polanski. Een zeer opmerkelijke kledingkeuze van Middleton, aangezien de film gaat over het aanbidden van Satan, waarbij de baby van Rosemary wordt “ingewijd” en aanbeden als het “vleesgeworden kwaad” Satan. Opmerkelijk is dat het koningshuis deze connectie met juist díe film, van alle mooie films die er bestaan rondom geboren baby’s, wil communiceren naar de buitenwereld toe. Dat het een negatieve associatie heeft, lijkt voor een psy-op niet uit te maken, ook al gaat het over het presenteren van een blije of mooie gebeurtenis. Het negatieve aspect komt namelijk ook terug bij de stortvloed aan negatieve recensies over het betreffende McDonald’s-filiaal waar Mangione is gearresteerd. Een marketingprincipe luidt: Het maakt niet uit of er positief of negatief over je merk gesproken wordt, zolang daar aandacht mee wordt gegenereerd voor je merk. De psychologie achter deze vuistregel is dat ook negatieve elementen onderdeel zijn van iemands wereldbeeld en je als mens daar gewoonweg mee in balans kunt zijn. Negatieve aandacht is óók aandacht. Bovendien: Squicky wheel gets the oil.
Een ander aspect van de psy-op is Mangione’s statement uit het manifest dat hij alleen zou hebben gehandeld en waarin hij ook zijn excuses aanbiedt voor het leed dat hij heeft veroorzaakt. Opmerkelijk, aangezien de 25-jarige Mark Chapman dit direct in bizarre kalmte als eerste verklaarde bij zijn arrestatie na het neerschieten van John Lennon in 1980. Hij zei: “I acted alone.” … “I just shot John Lennon. I’m sorry. I’m sorry. I just shot him.” Vreemd om zoiets als éérste te noemen bij je arrestatie, lijkt mij.
In het boek John Lennon Life, Times and Assassination van Phil Strongman uit 2010 onderzoekt de auteur de moord op John Lennon en stelt controversiële theorieën voor over de betrokkenheid van de CIA en het MK-Ultra programma. Strongman beweert dat Mark Chapman mogelijk een pion was in een grotere samenzwering en dat de CIA betrokken was bij de moord. Chapman reisde naar verschillende landen, waaronder Japan, het Verenigd Koninkrijk, India, Nepal, Korea, Vietnam en China. De auteur suggereert dat Chapman mogelijk werd gefinancierd door de CIA, aangezien hij als jonge man zonder veel middelen toch in staat was om deze uitgebreide reizen te maken. In het boek wordt gespeculeerd dat de CIA betrokken was bij het trainen en programmeren van Chapman tijdens zijn reizen, met name in plaatsen zoals Beiroet, waar de CIA toentertijd actief was. Dit zijn slechts enkele punten zoals die worden genoemd in het boek. Onduidelijk is of Chapman op de hoogte was van zijn mind-control toestand en in hoeverre hij de moord bewust heeft uitgevoerd. Als hij die moord überhaupt al gepleegd zóu hebben. De kogels sloegen zo dicht bij elkaar in het lichaam van Lennon dat pathologen later moeite hadden om de verschillende ingangspunten te markeren. Als de kogels van hem kwamen, was het wonderbaarlijk, omdat Chapman aan de rechterkant van Lennon stond en, zoals het autopsierapport en de overlijdensakte later duidelijk maakten, alle wonden van Lennon zich aan de linkerkant van zijn lichaam bevonden. Strongman benadrukt dat er een andere schutter bij betrokken moet zijn geweest.
De kernvraag bij de daad van Mangione is of dit een mentaal gestoord persoon betreft, een activist is met een ideaal of dat hij een mind-control slaaf a la Mark Chapman is. Anno 2025 krijgen regeringen, corporates en media, wat mij betreft, op de meeste onderdelen het nadeel van de twijfel. De Duitse journalist Udo Ulfkotte was werkzaam voor de Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ). Hij werkte daar van 1986 tot 2003, voornamelijk als politiek redacteur. In zijn boek Gekaufte Journalisten (Gekochte Journalisten en als publicatie vertaald naar Presstitutes Embedded in the Pay of the CIA: A Confession from the Profession) beschrijft hij hoe journalisten, inclusief hijzelf, en vooraanstaande kranten materiaal publiceerden dat was aangeleverd of gekocht door de CIA en andere Westerse inlichtingen- en propagandadiensten. Het boek belicht de mate waarin media niet neutraal zijn en beschuldigt ze van het verspreiden van een eenzijdige, pro-Amerikaanse visie op wereldgebeurtenissen.
***UPDATE 10 februari 2025- USAID***
Op 7 februari 2025 beweerde president Donald Trump op sociale media dat USAID miljoenen dollars had betaald aan nieuwsorganisaties zoals Politico, Reuters en de Associated Press, wat hij omschreef als een ‘payoff’ voor gunstige berichtgeving over de Democratische Partij. Het geld van USAID komt grotendeels uit belastinggeld, ondanks dat het een onafhankelijke organisatie wordt genoemd. Dit is een duidelijk voorbeeld van hoe onbetrouwbaar media zijn en zich niet houden aan de Code van Bordeaux, maar in opdracht van deze organisatie een bepaald narratief uiteenzetten.
Sinds de aanstelling van Donald Trump als president in 2017 is er veel discussie geweest over de rol van de CIA en USAID in buitenlandse operaties. Er zijn meerdere rapporten en speculaties over hoe USAID soms wordt gebruikt als een front voor de CIA om geopolitieke doelen te bereiken, vooral in landen waar de VS strategische belangen heeft. Deze aspecten ondersteunen de beweringen van de Duitse journalist Udo Ulfkotte.
Een video waarin 36 verschillende nieuwszenders exact dezelfde tekst oplezen van één en hetzelfde nieuwsbericht, geeft aan in hoeverre nieuwszenders centraal worden aangestuurd en totaal niet onafhankelijk ten opzichte van elkaar opereren in hun berichtgeving. Zo wordt er één narratief aan het publiek geserveerd om het publiek de “gewenste” richting op te laten denken. Bij het krijgen van het nadeel van de twijfel, is speculeren omtrent nieuwsgebeurtenissen die door media en overheden als waarheid of nieuwsfeit worden neergezet, een manier die je in ieder geval dichter tot de échte waarheid zal brengen. Dat is een zekerheid, omdat verder verwijderd zijn van de pertinente leugen niet mogelijk is, aangezien dát al het eindstation is. De kunst zit ‘m in het aanvoelen en rationaliseren waar de leugens en de waarheden zitten.
Mijn speculatie omtrent het hele gebeuren rondom Mangione is dat het een psy-op betreft, waarbij minstens één topman van McDonald’s op voorhand op de hoogte moet zijn gesteld van de aanstaande gebeurtenis en daarbij een guerilla-marketingcampagne in heeft gevlochten. Onder het principe Never waste a good crisis heeft McDonald’s mee mogen liften op het creëren van een staged event met échte moordgevolgen en echte juridische vervolging voor Mangione. Als de psy-op wordt uitgevoerd, waarom niet even wat naam- en productbekendheid meegeven aan het grote publiek, dat op zo’n moment al behoorlijk op scherp staat qua aandacht als het gaat om een sensationeel nieuwsbericht, zoals het plegen van een moordaanslag? Dat Mangione een MK-Ultra slachtoffer is, lijkt mij het meest aannemelijke. Besprenkel deze gebeurtenis met een saus van een Robin Hood-held, wat eigenlijk ook de psy-op ten goede komt wat betreft het verdoezelen en verstrooien van de waarheid van de agenda en het einddoel van de operatie. Daarmee gooi je een rookgordijn op en laat je het publiek erop los speculeren en reageren op de gebeurtenissen via social media-kanalen met geïnstrueerde betaalde guerilla campagne-medewerkers die de berichten en commentaren naar buiten brengen. Van daaruit gaan (onwetende) social media-gebruikers vanzelf op reageren en meediscussiëren, waardoor de gesprekken van de grond komen, inclusief het noemen van het betrokken merk. En dat is wat je wilt als corporate bedrijf, want er wordt over je gesproken en dat komt ten goede aan je merkbekendheid.
